پسوریازیس یک بیماری مزمن جلدی است که در آن سیستم دفاعی بدن سبب ایجاد التهاب و افزایش سرعت رشد حجرات جلد میشود. در نتیجه، قسمتهایی از پوست به شکل لکههای سرخ، ضخیم و پوشیده از پوستههای سفید یا نقرهای دیده میشوند. این بیماری میتواند در هر سن ایجاد شود و بیشتر در قسمتهایی مانند آرنج، زانو، پوست سر، کمر و دستها دیده میشود. در بعضی مریضان، ناخنها نیز درگیر شده و تغییر رنگ، ضخیمشدن یا جداشدن از بستر ناخن ایجاد میشود. پسوریازیس یک بیماری ساری نیست و از یک شخص به شخص دیگر انتقال نمیکند.
هدف اصلی تداوی پسوریازیس، کنترول التهاب، کاهش پوستهریزی، از بین بردن خارش و بهبود ظاهر جلد است. روش تداوی بر اساس شدت بیماری، محل درگیری، سن مریض، وضعیت عمومی صحت و پاسخ بدن به تداوی انتخاب میشود. در موارد خفیف ممکن است استفاده از کریمها و مرهمهای طبی کافی باشد. داکتر متخصص جلدی میتواند داروهای موضعی مناسب را برای کاهش التهاب و نرمکردن پوست تجویز کند.
در مواردی که پسوریازیس قسمتهای وسیع بدن را درگیر کرده باشد، ممکن است از فوتوتراپی یا تداویهای سیستمیک استفاده شود. فوتوتراپی با استفاده از نور طبی، تحت نظر داکتر، میتواند در کنترول برخی انواع پسوریازیس مؤثر باشد. در موارد شدیدتر، داکتر ممکن است داروهایی را در نظر بگیرد که فعالیت غیرطبیعی سیستم معافیتی را کاهش میدهند.
مراقبت از پوست در جریان تداوی بسیار مهم است. استفاده منظم از مرطوبکننده مناسب، پرهیز از خشکشدن شدید پوست، خودداری از خاراندن ضایعات و رعایت توصیههای داکتر میتواند به کنترول علایم کمک کند. برخی عوامل مانند فشارهای روانی، آسیب پوستی، بعضی عفونتها و مصرف نادرست برخی داروها ممکن است باعث تشدید علایم شوند.
بعضی مریضان ممکن است در کنار مشکلات جلدی، تغییرات مفصل را نیز تجربه کنند. درد، خشکی یا پفکردن مفاصل باید جدی گرفته شود؛ زیرا در چنین شرایطی ارزیابی تخصصی ضروری است.
تداوی پسوریازیس معمولاً یک روند دوامدار است و هدف آن کنترول بیماری و کاهش علایم میباشد، نه اینکه همیشه یکباره بیماری را برای تمام عمر از بین ببرد. انتخاب روش مناسب تداوی باید پس از معاینه دقیق و تشخیص داکتر متخصص انجام شود. با تداوی مناسب و پیگیری منظم، بسیاری از مریضان میتوانند علایم بیماری را به میزان قابل توجهی کنترول کرده و کیفیت زندگی بهتری داشته باشند.